Hedendaagse muziek (1945–2026)

Na de Tweede Wereldoorlog wilde een generatie componisten helemaal opnieuw beginnen. Rond Boulez en Stockhausen breidde het integraal serialisme het idee van de reeks uit naar elke parameter: toonhoogte, duur, dynamiek, aanslag. Messiaen, hun leraar, bedacht zijn eigen modi en ritmes en noteerde met passie vogelzang.

Technologie opende nieuwe werelden. In 1948 componeerde Pierre Schaeffer bij de radio musique concrète uit opgenomen geluiden; elektronische muziek, en later de computer, maakten het mogelijk klanken te creëren die in geen enkel instrument bestaan.

In de Verenigde Staten gaf John Cage een rol aan toeval en stilte; in 4′33″ (1952) worden de geluiden van de zaal het werk. Hij „prepareerde” ook de piano door schroeven en rubber tussen de snaren te schuiven. In de jaren 1960 keerde het minimalisme (Riley, Reich, Glass) terug naar een regelmatige puls en naar de herhaling van korte patronen die langzaam veranderen.

Vandaag is de hedendaagse muziek veelzijdig: sommige componisten keren terug naar melodie en tonaliteit (Arvo Pärt), anderen mengen met wereldmuziek, elektronica of filmmuziek. Voor pianisten biedt ze nieuwe speeltuinen: clusters, resonantie, repetitieve stukken, onregelmatige maatsoorten.