Felix Mendelssohn (1809–1847)

Felix, kleinzoon van de filosoof Moses Mendelssohn, groeide op in Berlijn in een rijke, beschaafde familie. Hij componeerde al heel vroeg: op zijn zestiende zijn Strijkoctet, op zijn zeventiende de Ouverture bij Een midzomernachtsdroom, twee meesterwerken van een verbluffende rijpheid. Zijn zus Fanny Hensel, zelf een opmerkelijke componiste, bleef zijn hele leven zijn muzikale vertrouwelinge.

In 1829 dirigeerde hij in Berlijn Bachs Matthäus-Passion, een werk dat sinds de dood van de componist vergeten was: dat concert markeert het begin van de Bach-renaissance. Hij reisde veel (Italië, Schotland, Engeland), wat hem inspireerde tot de „Italiaanse” en „Schotse” symfonie en de ouverture Die Hebriden.

Vanaf 1835 dirigent van het Gewandhausorkest in Leipzig, stichtte hij in 1843 het Conservatorium van Leipzig. Hij stierf in 1847 in Leipzig, achtendertig jaar oud, enkele maanden na Fanny.

Aan de piano vonden zijn Liederen zonder woorden (acht bundels) een genre uit: een gezongen melodie, begeleid door dezelfde of de andere hand, als een lied zonder tekst. Ze leren je het evenwicht tussen melodie en begeleiding, lichte vingers in snelle passages en een heldere articulatie, geërfd van Bach en Mozart.