Friedrich Kuhlau (1786–1832)

Friedrich Kuhlau werd in Noord-Duitsland geboren in een familie van militaire muzikanten en verloor als kind een oog bij een ongeluk. Hij studeerde muziek in Hamburg en vestigde zich rond 1810, tijdens de napoleontische oorlogen, in Kopenhagen.

Als Deens onderdaan werkte hij als pianist, leraar en componist voor het Koninklijk Theater. Zijn toneelmuziek voor Elverhøj („De elfenheuvel”, 1828), gebaseerd op Deense volksmelodieën, blijft in Denemarken een emblematisch werk.

Als groot bewonderaar van Beethoven ontmoette hij hem in 1825 in Wenen. Hij schreef veel voor fluit — een instrument dat hij zelf niet bespeelde —, wat hem de bijnaam „de Beethoven van de fluit” opleverde.

Zijn pianosonatines (op. 20, op. 55, op. 88…) gaan verder waar die van Clementi ophouden: iets langer, briljant en zangerig, zijn ze een ideale opstap naar de sonates van Mozart en Beethoven.