Johann Jakob Froberger (1616–1667)

Johann Jakob Froberger werd in 1616 in Stuttgart geboren als zoon van een hofmusicus. Hij trad als organist in dienst van de keizer in Wenen en mocht naar Rome om te studeren bij Girolamo Frescobaldi, de grootste Italiaanse klavierspeler van zijn tijd.

Als reizend musicus ging hij naar Parijs, waar hij Franse klavecinisten en luitspelers ontmoette, en naar Londen. Hij nam de Italiaanse, Franse en Duitse stijl in zich op en smolt ze samen tot een heel persoonlijke taal. Zijn laatste jaren bracht hij door in Héricourt, bij Montbéliard, onder de bescherming van hertogin Sibylla van Württemberg; hij stierf er in 1667.

Zijn dansesuites (allemande, courante, sarabande, vaak met een gigue) hielpen het model vestigen dat Duitse componisten tot en met Bach zouden gebruiken. Zijn toccata's en fantasieën zetten de kunst van Frescobaldi voort.

Hij is ook beroemd om zijn programmatische stukken: het Tombeau fait à Paris sur la mort de Monsieur Blancrocher, de Lamentation op de dood van keizer Ferdinand III en de Méditation faite sur ma mort future. Deze bladzijden, te spelen in vrije tijd „avec discrétion”, zijn van een voor hun tijd zeldzame intensiteit.

Voor pianisten opent Froberger de deur naar de ritmische vrijheid van de barok: leren spelen zonder metronoom, de harmonie laten ademen.