Charles-Valentin Alkan (1813–1888)

Charles-Valentin Morhange, bekend als Alkan, werd in Parijs geboren in een Joodse muzikantenfamilie. Al heel jong toegelaten tot het Conservatoire van Parijs, won hij er de eerste prijzen en begon hij een virtuozencarrière, bewonderd door Liszt en door Chopin, die zijn vriend en buurman werd.

Teleurgesteld omdat hij de pianoprofessuur aan het Conservatoire niet kreeg, trok hij zich geleidelijk terug uit het openbare leven en leidde hij een teruggetrokken bestaan, gewijd aan componeren, studie en lesgeven. In de jaren 1870 keerde hij kort terug op het podium met zijn „Petits Concerts”. Hij stierf in 1888 in Parijs.

Zijn oeuvre, bijna volledig voor piano (en pedaalpiano), omvat de Grande Sonate „Les Quatre Âges”, de twaalf Etudes in alle majeurtoonsoorten op. 35 en de twaalf Etudes in alle mineurtoonsoorten op. 39, met daarin een „Symfonie” en een „Concerto” voor piano solo en Le Festin d'Ésope. Maar hij schreef ook korte, toegankelijke stukken, zoals de 48 Esquisses op. 63 en de bundels Chants.

Lange tijd vergeten werd Alkan in de 20e eeuw herontdekt. Zijn muziek, vaak vreemd en vol humor, leert je ritmische precisie, uithoudingsvermogen en een zeer heldere pianoschrijfwijze.